آنچه در گزارش توسعه انسانى برنامه عمران ملل متّحد در تعيين سن جوان آمده ، هماهنگ با روايتى از امام صادق عليه السلام در اين باره است كه مىفرمايد : إِذا زادَ الرَّجُلُ عَلَى الثَّلاثينَ فَهُوَ كَهلٌ و إذا زادَ عَلَى الأَربَعينَ فَهُوَ شَيخٌ . « 1 » هنگامى كه سنّ مرد از سى سال گذشت ، « كَهل ( ميان‌سال ) » است و وقتى كه از چهل سال گذشت ، « شيخ ( پير ) » ناميده مىشود . مفهوم اين سخن ، آن است كه دوران جوانى با بلوغ ، يعنى پانزده سالگى آغاز مىشود و تا سى سالگى ادامه دارد . بر پايه آنچه گذشت ، دوران جوانى را به دوران رشد ، شكوفايى ، شادابى و گرمى زندگى مىتوان تعريف كرد . بنا بر اين ، تعريف دوران جوانى ممكن است در اعصار مختلف تاريخ ، متفاوت باشد ، چنان كه شاعر عرب ، در عصرى كه نيرو و شادابى جوانان طولانى بوده ، سروده است : إذا عَاشَ الفَتى مِائَتَينِ عاما * فَقَد ذَهَبَ البَشاشَةُ وَ الفَتاءُ . « 2 » وقتى جوان ، دويست سال عمر كند / خوش‌رويى و شادابى از بين مىرود . بنا بر تعريف يادشده ، مىتوان گفت جوانى در افراد مختلف نيز متفاوت است و بدين سان ، اختلاف واژه‌شناسان در تعيين محدوده دوران جوانى نيز قابل

--> ( 1 ) بحار الأنوار : ج 75 ص 253 . ( 2 ) معجم مقاييس اللغة : ج 4 ص 474 ، ذيل مادّه « فَتَىَ » .